Sui Generis Files: Rambong

             Nawa ay magbigay ito ng inspirasyon sa mga makakabasa nito at makakaunawa lalo na yaong mga nasa mahirap na sitwasyon sa kasalukuyan. Utang natin ang tatag na mayroon tayo ngayon sa mga nakaraang pangyayari sa ating buhay lalo na yaong mga may dalang hapdi.

                      Inihalintulad ko ang ating paglago sa isang buto (seed) at ang mga pangyayari sa ating buhay ay ang ulan at ang init. Paminsan ay gusto natin ito lalo na kung pabor o naaayon ito sa ating mga balak o plano na gagawin. Kung minsan naman ay tayo ay naiinis dahil sa ang panahon ay hindi naaayon o maaaring makasira sa ating plano sa araw na iyon. Kadalasan ay nagrereklamo tayo sa init ng araw dahil masakit at nakasusunog ito ng ating balat. May mga pagkakataon namang ayaw natin sa ulan at kadalasan nga ay sumisimbolo ito sa kalungkutan.

                      Kung tayo ay nahahapdian sa sikat ng araw o nagiging basang sisiw dahil sa buhos ng ulan, ayos lang na malungkot paminsan dahil dito. Normal iyon bilang isang tao. Ang pinupunto ng tulang ito ay paminsan ma’y ang mga bagay ay hindi naaayon sa ating mga plano at nagdudulot ito ng sakit sa atin, ang katotohana’y KAILANGAN NATIN ITO. Hindi mabubuhay ang isang buto kung  wala ang araw at ang ulan. 

                       Kahit gaano man kahapdi ang ating naranasan at nararanasan, kahit bumaha man dahil sa ating mga luha, sana ay lahat natin masilayan ang bahaghari pagkatapos ng mga ito.